Bad Company – Bad Company

BadcoSwan Song, 1974

De naald zakt in de groef. Licht gekraak. Zanger Paul Rodgers telt af, slagwerker Simon Kirke knalt er op tel 4 in,  gitarist Mick Ralphs komt één tel later met de fameuze rif.  Bam.

De Engelse bluesrockers van Bad Company openen hun debuutalbum in 1974 met “Can’t get enough”.  Band en sound worden in één keer neergezet met de openingstrack. Beter worden ze bijna niet gemaakt.

Met de kennis van nu weten we: ook niet door Bad Co zelf. Het debuutalbum is sterk en staat, ook na 42 jaar, als een huis met als de uitschieters de bluesrockballads Ready to Love,  Bad Company en Don’t let me down en de rockers Rock Steady (koortjes!) en de genoemde openingstrack. Van de teksten moeten Rodgers en co het niet hebben. De ervaring van de bandleden met roots in the Free (Rodgers & Kirke), Mott the Hoople (Ralphs) en King Crimson (bassist Boz Burell) blijkt vooral uit de eigen productie van het album: gortdroog, open, basic. Bas, drum, gitaar en zang zijn helder gepositioneerd, de power van de band komt optimaal tot zijn recht  – helemaal op m’n vintage geluidsset. De plaat werd terecht aan beide zijden van de oceaan een succes en is inmiddels een klassieker.

(nb: ik moest met name bij de ballads ook wel wat aan de Babys denken, kwa sound. Niet ten onrechte bleek: Babys producer Ron Nevison heeft als ‘recording en mixdown engineer’ blijkbaar een behoorlijke invloed gehad).

De opvolgers, waaronder Straight Shooter(1975) en Running with the pack (1977) werden niet meer beter, al kennen ze sterke albumtracks.  De eerste blijft echter een klassieker die ik zelf
– i admit – een jaartje of veertig te laat gekocht heb.

Aanrader?

Absoluut. MusicMeter 3,6/5, Allmusic 4,3/5, Discogs 4,0/5

Waar gekocht?

Velvet Amersfoort, voor € 2,50 (!), in een setje van 4-voor-€-10,-.